زوزه در میغات 

ما به تاریخ تولدمان را  باختیم..... اما
ای هرآنچه می خواسته ام باشد نیست
کفنت را می دوزم با تمام بی خوابی هرزگی زخم رنج دردهایم

به رفیق شهید علی داوودی

رفیق در بندم محسن محمدی

 بهترین دوران خیالی جمجمه ها را بر عطش جمسی دیدم که همیشه برای مگسها غذا به اندازه ی کافی یافت می شد . حالا از کنار جوی های خیابان و چاه های عمیقِ ذهنت ، نعش های قاصد هایی را که در جنگ انسولین یا خود ارزایی های عصبی به کف این چمنزارها روان شده است . مثل چرخش کوانتومی چیزی در حوالی ات . نشعه های کنار آن سلویچ یا بهترین نسل های سر به زیر از معرفت مرفین .

مغزهایی که معبر ماشین های دینامیت بودند و نم کشیدند با عشق بازی در آپارتمان های نمور و پر از چکه چکه های هنگام باران اه ؛ تا اجاره هشان سر آمد و با حکمی جعلی به ولگردان بی تخم و خایه ای بدل شدند .

مغزهایی که بارها به ساختمان های سیاه فلزی خوانده شدند و برای خواندن قصیده ی چرکین محاکمه شدند به حبس در کوچه های بن بست یا قشم یا ابوموسی تا آخر مجنون و مست دریا به دلشان زد و خوراک ناوهای گوشت خوار شدند . 

مغزهایی که بار سیگاری شدند ، عربده کشان به راه افتادند در سطرهای درهم شان و کسی نفهمید که عاقبتشان با کدام دریاچه نمک گره خورد تا نگندد آوازشان .

آنان که با الکل های سفید و تلخ خاطرات شیرینی از جنگ و غارتِ عصیان برآمده ، برای بچه های ولگرد افغانی  ، که پاهایشان چوبی بود گفتند و در استفراغ خود غرق شدند ، جیبهایشان را زدند و تنها دوقطعه شعر نسیبشان شد .

آنان که از ترس خواندن ترانه ی «ای ایران ... » در اتاق های خواب خود تحصن کردند ، روزه ی شهوتشان را در اولین شب شکستند و خود را از پشت بام آپارتمان های زشت و بی ریخت به هوا پرت کردند و هیچ وقت به زمین نیامدند .

مغزهایی که در سلول های خاکستری چشم بسته و شپش زده خود را خیس کردند که جرمشان تنها آتش زدن پمپ بنزینی در داستانی خیالی به دست شخصیتی جوانی با نام آقای ارازل و اوباش بود که می گویند لباسی با عکس ارنستو بر آن نقش داشت .

مغزهایی که به جرم روایت معاشقه شان با دخترکان مقدس از خجالت در شرم خود پیچانده شدند و به عنوان هاداگ سرخشان کردند و در چاه های فاضلاب پیدایشان کردند ورم کرده و از کار افتاده .

آنان که از خانه هایشان فرار کردند از اصفهان به تهران رفتند و تجاوز تنها خاطره ی آنها نبود وقتی رگها یشان سیاه می شد تنها پشتی گشاد تمام داراییشان بود . ضحاک شدند با کرمهایی بر زبانشان آنان بهترین مغزهای نسلم بودند .

دیدم در تیمارستانها معده هایی که تنها قرصهای اعصاب را می شناختند و پرستاران فاحشه را دیدم فسیل هایی که نبش قبرشان تنها در زیر لامپهای صد هنوز حرف می زدند  دیوانگانی که از ترانه ی اله ی ناز دیوانه تر می شدند و راه می رفتند با تختی بسته بر کمرشان .

شاعرانی که مثل کرم در هم سوار بودند با پاهای قوز کرده میتینگ و کنگره ای برای محمد مختاری به راه انداختند و فردا پستانی و آلتی بر دهانشان نقاشی شده بود و فاحشه شدند وقتی منتشرشان کرد روزنامه ی کیهان و اطلاعات با تیتر : مگس ها همیشه غذا به اندازه ی کافی دارند.

چه بسیار مغزهایی که مامن امن گلوله شدند ، آنان که از تجارت ابریشم ونخ تنها گردنی جلقه بر طناب ارثیه ی پدرانشان شد ، خود را خیس کردند تا سکه های بیست و پنج تومانی به پایشان بریزند و فردا حرفی از آنان به میان نبود .
دیدم فشار مخروطی باطوم ، که بر اندامم دست و پا می زد ، در فانوس های حاشیه ی بندر اجساد تازه ای که دریا در دلشان موج می زد .
ریش هایی که جوانه زد بر گونه های معصوم . در آخر سیگاریٍ بزم رزم رستم شد وقتی پدرانشان را .
یا آنان که در خیالشان بارها قلعه ی حسن صباح را فتح کردند ، وقتی پرید از سرشان ، چه خطبه ها هایی که نخواندند و چه دخترانی که محرم نشدند به حجله ی خیابان ها و تقدیم رفقایشان نمودند . حلال است ... حلال شد .
آنان که شبها با پاهای خونین در پارکها قدم زدند ، خواب سوپ های سویا دیدند و در حسرت لیوانی چای داغ قتل کردند و به دار اویخته شدند .
آنهایی که تنهاشان گذاشتند در ساختمانهای خاکستری ، زمانی که نشر اکاذیب و اقدام علیه امنیت ملی تنها قاصد شرم و استهزائی بود که بارشان شد .
 مثل خر عر زدند و ناخن هایشان را برای معشوق هایشان هدیه فرستادند .
آه ای معشوقه ی من در تیمارستانها
معشوقه ی من در ساختمانهای بی رنگ پیچیده در پتو
معشوقه ی من در خواب سرخ سیگار
از بهترین بهترین ها بودی وقتی هتک حرمت می شدی به راه رفتن بر ابرها چه سودی داشت
آنان که بیانه های آزادی بیان نوشتند و شیشه های زم زم و آبجوی اسلامی بر سرشان خورد شد تا زیباترین خاطراتشان را نیز به یاد نیاورند . تنها زوزه می کشیدند .
من را نمی شناسی چون تو دیگر نه تویی و من دیگری شدم وقتی موهایت راچیدند تا اعتراف کنی که خیانت کاری و روایتی که خجالت می کشی برای همقطارانت در آن سوی آسمانها نقل کنی حتی .
نترس بگو . آنان دیده اند شکل نامنظمت را زیر قطار ، زیر مردان بسیار . نترس بگو .مگر چند بار خواهی مرد . تو دیگر مرده ای .
بهترین مغزهای نسلم را دیدم که جنون تباهشان کرده بود .